ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา
(ไม้ เมืองเดิม)
ไม้ เมืองเดิม หรือ ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา เกิดเมื่อ พ.ศ.
2448 ที่ตำบลวัดมหาหรรณพ์ กรุงเทพฯ บิดาชื่อ ม.ล.ปลี มารดาชื่อ
ม.ล.แสง พึ่งบุญ
ได้รับการศึกษาในโรงเรียนประถม
วัดมหรรณพาราม ต่อจากนั้นได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมวัดราฃบพิธ
และวัดบวรนิเวศ
พ.ศ. 2465 ในสมัยรัชกาลที่
6 ได้เข้ารับราชการในกรมบัญชาการกลางมหาดเล็ก ต่อมาได้ลาออกจากราชการ
และเร่ร่อนไปตามจังหวัดต่าง ๆ ปลายปี พ.ศ. 2478 จึงได้เริ่มชีวิตนักประพันธ์
โดยนำเอาประสบการณ์ชีวิตของตนเองมาเขียนเรื่อง เรือโยงเหนือ
และ ห้องเช่าเบอร์ 13 แต่ไม่มีสำนักพิมพ์ใดพิจารณาจัดพิมพ์
จนกระทั่ง เหม เวชกร ซึ่งเป็นเพื่อนสนิท ลาออกจากสำนักพิมพ์เพลินจิตต์
มาจัดตั้งสำนักพิมพ์ คณะเหม ของตนเอง ก้านจึงได้เขียนเรื่อง
ชาววัง ให้แก่สำนักพิมพ์ใหม่นี้ โดยใช้นามปากกา กฤษณะ
พึ่งบุญฤทธิ์ แต่ปรากฏว่าเกิดปฏิกิริยาต่อต้านจากผู้อ่าน
จนแทบหมดกำลังใจ แต่ เหม เวชกร ก็ปลอบโยนให้เขียนต่อไป
โดยอาศัยเค้าโครงเรื่องของผู้อื่น แล้วใช้นามปากกา ฮ.ไพรวัลย์
ของเจ้าของเรื่องเดิม ต่อมาเหมได้แนะนำให้เขียนในแนวพื้นบ้านทำนองขุนช้างขุนแผน
อันเป็นที่มาของเรื่อง แผลเก่า ในนามปากกา ไม้ เมืองเดิม
ซึ่งมาจากชื่อจริงคือก้าน(กิ่งไม้) และนามสกุล ณ อยุธยา
(เมืองเก่าหรือเมืองเดิม) และพิมพ์ออกจำหน่ายครั้งแรก
ใน พ.ศ. 2479 ซึ่งได้รับการต้อนรับอย่างดี ทำให้มีเรื่องสั้นและนิยายในแนวลูกทุ่ง
และชีวิตชนบทเข้มข้น ทยอยสู่สายตานักอ่านไม่ขาดสายตลอดระยะเวลา
6-7 ปี ที่อยู่ในวงการประพันธ์
ในระหว่างสงคราม
ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา ขึ้นไปทำงานที่เชียงใหม่และดื่มหนักจนป่วยเป็นโรคพิษสุราเรื้อรังไม่สามารถทำงานได้เต็มที่
และเสียชีวิตในห้องแถวแคบ ๆ ที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 21
มิถุนายน พ.ศ. 2485 ขณะอายุได้ 37 ปี
นามปากกา
กฤษณะ พึ่งบุญฤทธิ์ ไม้ เมืองเดิม
สรุปผลงาน มีผลงาน 42 เรื่อง
เช่น : แผลเก่า แสนแสบ หมื่นช่อง ล้างบาง หงสาพ่าย เกวียนหัก
สำเภาล่ม เสือบาง
บางระจัน สาวชะโงก บึงขุนสร้าง คุ้งเผาถ่าน แม่หม้าย ข้าเก่า
สินในน้ำ สองศึก
เสือทุ่ง นางถ้ำ รอยไพร โป๊ะล่ม นางห้าม บ้านนอกเข้ากรุง
ข้าหลวงเดิม อ้าย-ขุนทอง ศึกกระทุ่มลาย หนามยอกเอาหนามบ่ง
เรือเพลง-เรือเร่ กระท่อมปลายนา
ทหารเอกพระบัณฑูร ขุนศึก ฯลฯ
"...พอดีเวลานั้นจวนค่ำแล้ว ตาผมเหลือบไปเห็นชายทุ่งไกลโพ้น
มีกระต๊อบเล็ก ๆ จุดตะเกียงมีแสงริบหรี่ ผมจึงชี้ให้เขาดูและพูดว่า
นายก้านเหมือนสะกิดใจมองดูภาพนั้นอย่างใช้ความคิดในครู่นั้นเองเขาได้รับความคิดขึ้นมาแล้วตบขาตัวเองฉาดใหญ่แล้วร้องไห้ขึ้นมาเฉย
ๆ และพูดทั้งร้องไห้ "กูไม่ตายแล้วมึงเอ๋ย มึงเป็นเพื่อนแท้ของกูที่ไม่ทิ้งกู
กูได้ทางจะตอบแทนมึงแล้ว กูไม่ต้องเข้าป่า" ผมมองเขาอย่างตื้นตันและอดน้ำตาไหลไปด้วยไม่ได้
"เพื่อนเอ๋ย ข้าขอเวลาอีกสองวันสร้างเรื่องใหม่ให้เอ็งตรวจ
รับรองว่าเอ็งจะต้องชอบใจ..."
ที่มาของเรื่อง
แผลเก่า จาก "จากย่ามแห่งความทรงจำ"
โดย เหม เวชกร
|
