Forgetting Places

Posted by & filed under บทวิจารณ์วรรณกรรม / บทความ, วรรณกรรมต่างประเทศ.

Forgetting-Places

โลกแห่งความลวง ความกลัว และความตาย กับโลกแห่งความจริง ความเจ็บ และความมีชีวิต มนุษย์เรามีวิธีรับมือกับความกลัวอยู่ 2 วิธี

1.เผชิญหน้ากับมัน 2.คือหลบหนีจากมัน แน่นอน ทั้ง 2 ทั้ง 2 วิธีย่อมให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

Forgetting Places (ค.ศ. 1987) หรือในชื่อภาษาไทยว่า สุสานใต้ดวงดาว

ผลงานนวนิยายของนักเขียนไทยที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกS.P.Somtow หรือ สมเถา สุจริตกุล เป็นวรรณกรรมที่พูดถึงการรับมือกับความกลัวของมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการหลบหนีจากความกลัว

สมเถาแต่งนวนิยายเรื่องนี้เพื่ออุทิศแด่ Matthew Tabery วัยรุ่นอเมริกันผู้เป็นแฟนพันธุ์แท้ของสมเถา ซึ่งคืนหนึ่ง Matthew ได้โทรศัพท์มาหาสมเถาที่บ้าน แต่เผอิญสมเถาไม่อยู่ และคืนนั้นเอง Matthew ได้ฆ่าตัวตาย สมเถาเสียใจมาก และคิดว่าโศกนาฏกรรมนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าวันนั้น Matthew ได้คุยกับเขา สมเถาจึงแต่งนวนิยายเรื่องนี้เพื่ออุทิศแด่ Matthew ผู้ด่วนจากไปก่อนวัยอันควร

Forgetting Places เป็นเรื่องราวของ เจ เจ. เด็กชายผู้กำลังมึนงงเมื่อจู่ๆพี่ชายของเขา เบน ฆ่าตัวตายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่แทนที่จะร้องไห้รำพึงรำพันให้กับการสูยเสีย เจ เจ. กลับไม่มีน้ำตาสักหยด เขาเลือกที่จะหาคำตอบในการจากไปของพี่ชายจากเงื่อนงำหลายอย่างที่พี่ชายทิ้งไว้ให้เขา ซึ่งหนึ่งในนั้นคือประโยคสำคัญที่ว่า “ไปตามหาพี่ที่ Forgetting Places”

Forgetting Places ดินแดนที่ไร้ความจำ

Forgetting Places คืออะไร ?

ในตัวบท Forgetting Places ได้เกิดขึ้นกับทั้ง 2 พี่น้อง ฝ่ายพี่นั้นตัดสินใจหนีความกลัวที่มีต่อโลกอนาคตที่เขาเชื่อว่าจะแสนโหดร้าย โดยฆ่าตัวตายเพื่อไปสู่ Forgetting Places หรือดินแดนนิพพานในความคิดของเขา ฝ่ายน้องชาย เมื่อได้รู้ว่าจู่ๆพี่ชายที่รักมาด่วนจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เขาจึง สร้าง Forgetting Places ขึ้นมาในใจตน เป็นดินแดนที่ปราศจากความทรงจำอันขมขื่นในชีวิตจริง เป็นโลกที่พี่ชายของเขายังไม่ตาย แล้วเขาไปอาศัยอยู่ในนั้นเพื่อหลบหนีจากความน่ากลัวของโลกจริง Forgetting Places จึงคือ หนึ่งในวิธีการ หลบหนี จากความกลัวของ 2 พี่น้อง แตกต่างเพียงคนหนึ่งหนีไปอยู่ใน Forgetting Places ของตัวเองโดยไร้ชีวิต ส่วนอีกคนหนึ่งหนีไปอยู่ใน Forgetting Places ของตัวเองโดยยังมีชีวิตในแง่หนึ่ง Forgetting Places ของ เจ เจ. นั้น แม้จะช่วยป้องกันความกลัวจากดลกแห่งความจริงได้ชะงัด แต่มันก็ไม่ใช่ความจริง

ในตัวบท มีการกล่าวถึง “ความจริง” และ “ความลวง” อยู่บ่อยครั้ง ซึ่งเมื่อพิจารณาแล้ว Forgetting Places ของทั้ง 2 พี่น้องต่างเป็น “ความลวง’ เพราะต่างเป็นการหนีจากความกลัวในโลกของความจริง

Forgetting Places ได้ถ่วง เจ เจ. ไว้ในโลกแห่งความลวง ปฏิเสธความจริงทุกสิ่งสิ้น ซึ่งนั่นทำให้เขาเหินห่างจากครอบครัว เหินห่างจากคนที่รักและห่วงใยเขา

Forgetting Places ได้ทำให้เขาเปล่าเปลี่ยว เหงาเศร้า และอ้างว้าง หาทางออกไม่เจอ ซึ่งเขาคงจะตามพี่ชายไปอยู่ใน Forgetting Places โดยไร้ชีวิตไปแล้ว หากว่าเขาไม่ได้เกิดความรักกับเพื่อนหญิงที่พบเจอในการเดินทาง ซึ่งเป็นผู้ที่จมอยู่กับ Forgetting Places ของตัวเองจากการสูญเสียพ่อไปเช่นกัน

ความรักความห่วงใยได้ดึง เจ เจ. ออกมาจาก Forgetting Places ในฐานโลกแห่งความลวง ทำให้เขาได้พบว่าการสร้าง Forgetting Places เป็นที่หลบหนีจากความกลัวในการเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าพี่ชายได้ตายไปแล้วนั้น มันหยุดชีวิตเขาอยู่กับที่เนิ่นนานแค่ไหน เขาพบว่าชีวิตจะไม่อาจก้าวต่อไปข้างหน้าได้เลย หากเขายังจมตัวเองอยู่ใน Forgetting Places

ในตัวบท เจ เจ. ได้ข้ามแม่น้ำเพื่อไปยัง Forgetting Places แม่น้ำคือสัญลักษณือันเป็นเส้นแบ่งระหว่างโลกความจริงกับโลกความลวง ก่อนที่เขาจะได้สติ แล้วข้ามแม่น้ำกลับมาได้ทันเวลา ซึ่งแน่นอน การกลับมาสู่โลกความจริงที่ว่า พี่ชายได้ตายแล้ว ได้กรีดแทงหัวใจเขาจนปวดแสบแสนสาหัส แต่นั่นก็คือความจริง โลกของความจริงที่เขาต้องใช้ชีวิตต่อไปด้วยความหวังและความฝันถึงสิ่งที่ดีกว่างดงามกว่าในอนาคต เพราะชีวิตมนุษย์ เลิกหวังไม่ได้ และ เลิกมีความฝันก้ไม่ได้ คนที่ไร้ความหวังและความฝันก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายแล้ว ซึ่งสิ่งที่จะทำให้คนไร้ซึ่งความหวังและความฝันได้ ก็คือ Forgetting Places

โลกแห่งความลวงที่เราสร้างขึ้นมาเพื่อหลีกหนีความกลัวแห่งโลกจริง

เพราะมีหวัง มีฝัน และมีคนที่รักและห่วงใยซึ่งพร้อมจะให้กำลังใจและก้าวไปสู่อนาคตด้วยกัน เจ เจ.จึงได้พบว่า การมีชีวิตอยู่ในโลก ถึงยังไงๆก็ยังดีกว่าตาย

ขอเป็นกำลังใจแก่ทุกคนที่ตกหล่มชีวิต และกำลังเผชิญหน้ากับความกลัว มนุษย์เรามีวิธีรับมือกับความกลัวอยู่ 2 วิธี 1.เผชิญหน้ากับมัน 2.คือหลบหนีจากมัน ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเลือกเดินต่อไปข้างหน้าด้วยความหวังและความฝัะนถึงขอบฟ้าสีทอง หรือ จม และ จบ ชีวิตของเราไว้แต่เพียงเท่านี้
ขอความหวังและความฝันจงอยู่กับทุกคน

TEXT : กิติคุณ คัมภิรานนท์

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail